Rafał Miętka - blog fotograficzny

Podsumowanie - rok 2011

2011-12-30T19:47:00.000+01:00

Zaczyna się dziać. Rok 2011 staje się poważnym krokiem do przodu. Zakładam bloga, zaczynam coraz więcej wychodzić na sesje by doskonalić swoje umiejętności, zbierać doświadczenie i dostawać pierwsze telefony od klientów. Oprócz licznych zdjęć martwej natury, na zdjęciach wreszcie pojawia się coraz więcej ludzi, zaczynam współpracę z większą ilością osób, ludzie zaczynają mnie kojarzyć. Pomału spełniają się moje marzenia, a świat widzę lepszymi oczami niż kiedykolwiek. Wiadomość ta, jest przedstawieniem w skrócie tego co się działo - oczywiście nie są to wszystkie moje sesje i nie ma tu zdjęć, które nie przedstawiają ludzi, gdyż do tego mam inne serwisy :) Są tu za to zdjęcia, których nie publikowałem do tej pory, gdyż miałem lepsze, a podobne moim zdaniem, czasem zaś zwyczajnie musiałem sporo ograniczyć ich ilość przez co dużo nie trafiło na bloga, by przyjemniej przeglądało się posty. Zapraszam wszystkich do podsumowania :)

Pierwszy kwartał roku zaowocował głównie sesjami studyjnymi. Wykonałem zdjęcia w starym stylu do tematu "Oldschool", a także zdjęcia Tomaszowi, które prezentowałem w podsumowaniu tamtego roku.

Oprócz zdjęć prezentowanych w wiadomościach, fotografowałem np. chrzest małej Lenki, której jestem chrzestnym (nie pytajcie mnie jak to zrobiłem ;) ). Uznałem także, że przydałoby się zrobić sobie samemu jakieś zdjęcia na portale społecznościowe, tak też wykonałem swój autoportret.

Agnieszka - sesja "Oldschool"

Drugi kwartał przyniósł ocieplenie, a więc i częstsze sesje plenerowe. W domu wykonywałem jedynie zdjęcia do legitymacji, dowodów osobistych, a w plenerze zaczęło się dziać. Fotografowałem swoją Exaktą VX1000, testując tym samym czy renowacja przebiegła pomyślnie, przy okazji zrobiłem kilka zdjęć kuzynom, których dawno tu na blogu nie było ;) Ponadto na moich zdjęciach pojawiła się Paulina D. w "(Nie)Pogodnie", Daria w "Komunikacja miejska", Sonia w "Smyczek, struny i skrzypce", a także wiele innych osób.

Dominik - Exaktą VX1000

Andrzej i Dominik - Exaktą VX1000

Paulina D. - "(Nie)Pogodnie"

Daria - "Komunikacja miejska"

Sonia - "Smyczek, struny i skrzypce"

Zlot wojskowy w Jaworznie

Trzeci kwartał był najintensywniejszym z nich wszystkich. Oprócz deszczowego lipca, który zmarnowałem całkowicie - żadnych zleceń, nikt nie miał chęci wzięcia udziału w projektach w taką pogodę. Udało mi się doprowadzić tylko do sesji Joannie w "(Nie)ślubnie" oraz Kamili, której tu jeszcze nie prezentowałem, zaprezentuję innym razem ;) a reszta osób niepoważnie podeszła do projektów i kiedy ja kończyłem się przygotowywać dostawałem wiadomość "sorry, nie mogę". Oczywiście w tym miesiącu wykonałem także kolejne zdjęcia Lence - studyjne, które zaprezentowałem wiadomość wcześniej.
Kwartał nadrobiłem sierpniem, w którym pogoda jak i ilość odpowiedzialniejszych modelek dopisała. Wtedy to miałem sesję za sesją, każdą w innym mieście. Tak też wykonałem zdjęcia do m.in.: "Krótka bajka" - Aneta i Jaworzno w sukience jak z bajki, "Improwizacja" - Dominika i Będzin, centrum miasta, "Zespołem" - Angela i Sosnowiec, sesja w której brało udział sporo osób, "Chrzest" - mała Karolinka, Dąbrowa Górnicza i początek Jej życia chrześcijańskiego, "Walka ze słońcem" - Nikola, tu powrót do Jaworzna i mojego ulubionego miejsca. Natłok tych sesji sprawił, że na bloga w sierpniu wrzuciłem tylko te sesje, które teraz wymieniłem. Było ich jednak więcej, gdyż w tym miesiącu odbyły się zdjęcia do "Tonąc" Paulinie J. która bardzo chciała popływać i "Drogą Robin Hood'a" - Mariuszowi zafascynowanemu w średniowieczu. Obie te sesje zaprezentowałem we wrześniu. Wrzesień sprawił, że mogłem podejść do projektu, który od dawna chodził mi po głowie, mianowicie pokazaniu uczucia spadania we śnie. Chęć wzięcia udziału w tym projekcie wyraziła Weronika, którą wkrótce pokazałem w "Sen - spadanie" - dumny z tego, że projekt wypalił dokładnie tak jak chciałem :)

Joanna - "(Nie)ślubnie"


Joanna - "(Nie)ślubnie" - poza planem :)

Aneta - "Krótka bajka"

Dominika - "Improwizacja"

Angela - "Zespołem"

Nikola - "Walka ze słońcem"

Paulina J. - "Tonąc"

Mariusz - "Drogą Robin Hood'a"

Weronika - "Sen - spadanie"

Miesiąc ten pokazał mi także, że fotografię ślubną kocham coraz mocniej, a każdy uśmiech szczęścia w dniu Pary Młodej jest dla mnie niesamowitym wydarzeniem. Wszystkie te emocje i odczucia są dla mnie pięknym wyzwaniem, które chciałbym pokazywać za każdym razem. Udało mi się to na przykładzie swojej rodziny: Żanety i Krzysztofa, za co bardzo im dziękuję. Młodzi rozpoczęli także ostatni kwartał roku sesją plenerową tydzień po ślubie, w której już bez pośpiechu pokazali jacy są w naturalnym, wspólnym dniu. Kiedy wszystkie te uśmiechy były pozbawione grama stresu, a całość odbywała się w ostatni tak ciepły dzień tego roku.

Listopad zaś przyniósł sesję zespołu Phenomeron - młodego bandu z Jaworzna. Miesiąc ten przyniósł także wyjazd do Kozubnika - opuszczonego hotelu, gdzie okazyjnie wykonałem kilka zdjęć Aleksandrze, a został zwieńczony roczkiem Lenki. Grudzień jest czasem bez sesji, kiedy nie mam żadnych zleceń, więc mogę nadrobić inne moje zajęcia.

Rok był niesamowicie udany, szkoda mi jedynie tych sesji, których nie zdążyłem zrealizować, ale nadrobię w przyszłym roku :) Oby tak dalej, gdyż wreszcie mogę robić to co kocham najbardziej - fotografie.

Dziękuję wszystkim odwiedzającym bloga za motywowanie mnie do dalszego rozwoju :)

W pogoni za szczęściem

2011-12-10T22:20:00.000+01:00

Dawno nie było tu małej Lenki... no nie licząc Jej krótkiego i dosłownego wkroczenia na zdjęcia w "Z miłości do uczuć" oraz w "Początek nowego życia". Pora to nadrobić :)

Od czasu kiedy pół roku temu poświęciłem Jej wiadomość o tytule "Szczerość" (ale tu linków) wiele się zmieniło. Lenka urosła, a na blogu nie pojawiły się żadne Jej nowe zdjęcia, mimo że mam ich sporą ilość. Nadszedł czas, aby pokazać Ją starszą zanim znowu podrośnie :) Część zdjęć została wykonana na ślubie, do którego linki dałem wyżej, inna część powstała przy okazji różnych moich odwiedzin u siostry, niektóre fotografie powstały zaś u mnie w mini studiu. Jak już kiedyś pisałem, niesamowite w dzieciach jest to, że nigdy nie pozują i zawsze wychodzą naturalnie. Z tego powodu fotografowanie dzieci jest niesamowitym wrażeniem, a goniąc za nimi po podłodze i próbując patrzeć ich oczyma, można poczuć jak wielki był świat kiedy sami byliśmy takimi szkrabami :)

Tym krótkim wstępem zapraszam do obejrzenia Leny - córki Żanety i Krzysztofa, która ma już obecnie roczek.

Z miłości do uczuć

2011-11-22T20:26:00.001+01:00

Był już reportaż ślubny, także teraz pora na sesję plenerową Żanety i Krzysztofa.

Fotografowanie na ślubie, a fotografowanie pary młodej w plenerze to dwie całkiem oddzielne półki. W obu tych przypadkach ważna jest chwila - uchwycenie emocji, uczuć - pokazanie miłości. Mimo tego podobieństwa już niemal nic nie jest takie samo. Pierwszorzędną sprawą jest to, że Para Młoda nie czuje już tego stresu, presji wydarzeń, chwil, pozostaje w Nich tylko szczęście i radość ze świeżo zawartego związku małżeńskiego. Na zdjęciach ludzie wychodzą przez to bardziej luźno, pokazują się od tej piękniejszej, bardziej naturalnej strony. Dla mnie zaś, sesja plenerowa jest o tyle prostsza, gdyż mogę wpływać na to co widzę - dbać o światło, a więc odpada reporterskie "gonienie" za wydarzeniami, za to pozostaje spokojne decydowanie o tym jak pokazać na zdjęciach szczęście, a takie piękne chwile prędzej czy później same się pojawiają.

Parę Młodą poznaliśmy przy okazji poprzedniego postu "Początek nowego życia". Miejscem za to tym razem jest Pszczyna. Niemal każdy tam był, każdy zna ten piękny zamek (swoją drogą chciałoby się rzec pałac, ale w tym przypadku budynek ten zrywa z klasyczną definicją pałacu) jak i piękny park rozciągający się tuż za nim. Mnóstwo mostków, stawów sprawia, że Park Pszczyński jest idealnym miejscem na spędzanie wolnego czasu. Z tego powodu kiedy planuje się tam sesję plenerową trzeba bardzo pilnie zważać na turystów, bo pojawiają się niemal wszędzie i trzeba trafić z ujęciem w taki moment, by nikt przypadkowy nie znalazł się w kadrze. Rekompensuje to jednak uroda parku.

Sesja nie trwała długo - 2 godziny spacerowania w spokojnym tempie sprawiły, że ten dzień zapisał się w pamięci pary nie tylko jako sesja, ale i przygoda, gdyż na tego typu zdjęciach staram się by Młodzi nie ustawiali się na sztywno według tego jak mi pasuje, tylko by pokazali w sobie jak najwięcej życia i szczęścia. Było bieganie, skakanie, multum pocałunków i czułości, a przy tym, cały czas dopisywała nam piękna pogoda :)

+ Kinematograf - podejście drugie :)

Początek nowego życia

2011-10-25T20:49:00.000+02:00

Jeszcze kilka lat temu, kiedy pasja do fotografii dopiero raczkowała u mnie w postaci prostych sesji zdjęciowych wykonywanych... telefonem komórkowym, nie spodziewałbym się tego, że napiszę taką wiadomość. Nie spodziewałbym się, że będę fotografować na ślubie własnej siostry. Jednak czas odkrywa wszystko i pokazał, że to co dopiero raczkowało może stać się czymś poważniejszym.

Z racji iż był to ślub w rodzinie miałem okazję być na nim od początku, aż do samego końca, kiedy wracałem razem z gośćmi weselnymi. Tak dużo czasu umożliwiło mi zarejestrowanie każdego istotnego momentu w tak ważnym dniu. Dzięki temu powstało mnóstwo zdjęć z których tak naprawdę trudno jest wybrać coś konkretnego, a przykłady tu zawarte są zaledwie zalążkiem tego co się działo. Mimo to post i tak zawiera w sobie najwięcej zdjęć z jak dotąd przeze mnie przedstawionych, jest ich aż 25 także myślę, że pokazałem choć urywkami to jak ważny był to dzień dla pary młodej - Żanety i Krzysztofa.

Chyba nikomu nie muszę tłumaczyć, że ślub jest czymś wyjątkowym. To najważniejszy dzień w życiu chrześcijanina, moment kiedy dwie osoby łączą się na zawsze. Dlatego i zdjęcia powinny jak najlepiej przedstawiać ten dzień - same przez siebie wyrażać zarówno uczucia, jak i ogół wydarzeń. Ten rodzaj reportażu umożliwia wiele do pokazania: od prostych detali aż po łzy wzruszenia. Mimo, iż pozornie wiadomo jak bardzo ważne jest zarejestrowanie tych chwil, to przedstawię przykład tego, że jednak jest to ważniejsze niż się wydaje :)

Otóż będąc jeszcze na kursie fotografii ślubnej w Kurii Diecezji Sosnowieckiej, gdzie wyrabiałem zezwolenie do fotografowania w kościele, ksiądz prowadzący kurs opowiedział prostą, aczkolwiek sporo obrazującą historię. Historię o małżeństwie, które po wielu latach rozstało się ze sobą, zamieszkało osobno - w całkowitej separacji. Pewnego dnia, koleżanka obu małżonków postanowiła, że spróbuje tę parę ponownie zbliżyć. Dziewczyna zaprosiła do siebie obie osoby tak, że nie wiedziały o tym, że spotkają się ze sobą. Po dłuższej chwili namowy posadziła ich na jednej kanapie, przed którą stał telewizor. Koleżanka puściła w nim film wraz ze zdjęciami z ich ślubu. Film leciał, a na kanapie robiło się jakby ciaśniej - odległość między małżonkami zmniejszała się i zmniejszała... multum uczuć, które przedstawiało nagranie pokazało jak wiele razem przeżyli, jak ważny był dla nich ten jeden dzień. ponownie zbliżając ich do siebie. Właśnie tak fotografowie, kamerzyści ślubni powinni pokazać te ważne chwile, tak aby para miała niesamowitą pamiątkę do końca życia. Każde takie zlecenie jest dla mnie czymś wyjątkowym. Widzę i rejestruję takie chwile w życiu człowieka, które pozostaną w jego pamięci na zawsze. Z tego powodu fotografia ślubna jest tym co fascynuje mnie najbardziej.

Tradycyjnie zaczęło się od przygotowań - czasu pośpiechu, a więc i stresu pary młodej - zadawania sobie pytań czy wszystko wypali, a to wszystko po to by było kiedyś miłym wspomnieniem.

Swoją drogą czyż nie pięknie wyglądała moja siostra w ten dzień? (po tylu latach dokuczania sobie nawzajem trzeba Jej schlebić, a co! :D )

Czasem trzeba było podpisać parę dokumentów...

By w końcu razem stanąć na ślubnym kobiercu :)

Po wszystkim pozostały życzenia, zabawa, a przede wszystkim wspólne szczęśliwe życie.

Łzy wzruszenia rodziców.

Ślub odbył się 24 września 2011 roku w Oświęcimiu. Młodej parze życzę szczęścia na Nowej Drodze Życia!

Sen - spadanie

2011-09-23T20:33:00.001+02:00

Czy Wam też zdarzyło się mieć sen, w którym spadacie w dół, po czym budzicie się zrywnie z szybkim biciem serca?

"Porażenie przysenne (paraliż senny, paraliż przysenny) – stan występujący podczas zasypiania lub rzadziej podczas przejścia ze snu do czuwania, objawiający się porażeniem mięśni (katapleksja) przy jednoczesnym zachowaniu pełnej świadomości. Osoba doświadczająca paraliżu przysennego ma wrażenie ogarniającej niemocy, nie jest w stanie wykonać żadnych ruchów, mówić ani otworzyć oczu. Zjawisku temu towarzyszą zazwyczaj bardzo nieprzyjemne doznania psychiczne, takie jak wrażenie ogłuszającego dudnienia lub dzwonienia w uszach, bezwładnego spadania, wykręcania ciała, przygniecenia klatki piersiowej lub kończyn. Prawie zawsze towarzyszy mu przyśpieszony rytm serca oraz uczucie strachu."

Źródło: Wikipedia.

Rzadko się tego podejmuję, jednak tym razem miałem zamiar zrobić zamiast sesji, projekt tyczący się pewnego problemu. Czy Wam też zdarzył się taki sen? Ile razy? W moim życiu nie zdarzyło się to często, jednak do tej pory pamiętam jak bardzo nieprzyjemne było to uczucie. Jednak zmotywowało mnie ono do tego, aby spróbować podjąć się pokazania tego na zdjęciu. Czy mi się udało? To pozostawiam do Waszej odpowiedzi.

Zdjęcia odbyły się w moim pokoju, w którym kiedyś z pewnością zrealizuję jeszcze jakiś projekt, gdyż pomysłów mam sporo :) Modelką była Weronika J. którą przy okazji pomęczyłem chwilkę do dosłownie kilku portretów przedstawionych poniżej. Współpracowało nam się bardzo wesoło zwłaszcza próbując zrealizować spadanie :D

Od kuchni:

Technicznie rzecz biorąc pokazanie spadania nie pozostawiło śladów w postaci siniaków na modelce, gdyż tak naprawdę modelka wcale nie spadała. Trzeba było zwyczajnie przemyśleć co chcemy pokazać i tak też modelka leżąc na krześle na brzuchu, wyginała się tak by w miarę realnie oddać bezwładność spadania. Po odwróceniu zdjęcia klarownie widzieliśmy co trzeba poprawić, dlatego próbowaliśmy aż do skutku, bo zawsze jeden szczegół potrafił zepsuć wszystko. W końcu zrobiliśmy to najlepiej jak mogliśmy tego dnia. W rzeczywistości za modelką znajdowało się bardzo jaskrawe, żółte tło, po to aby łatwiej było wyciąć modelkę, odróżniając Ją kolorystycznie, by później wstawić Jej sylwetkę w dowolnym miejscu na zdjęciu. Aby dopełnić całości Weronika udawała spanie (co okazało się Jej na rękę :D), a później nagłe zerwanie się. Przy okazji z góry przepraszam za dwuczęściowy podział na zdjęciu głównym - jest to spowodowane tym, że blog zmniejsza fotografie, które mają zbyt długie (na wysokość) rozmiary. Gdybym zdecydował się na zdjęcie łączone byłoby ono bardzo małe.

Przedstawiam te kilka prostych portretów z naciskiem na oczy oraz usta :)

Ponadto wszystko udało mi się zrobić jeszcze jedną rzecz, której nigdy wcześniej nie robiłem. Mianowicie:

Kinematograf

Mruga powiekami? ^^ Jest to moja pierwsza tego typu praca, ale nie ostatnia. Także możecie się spodziewać, że jeszcze kiedyś zrobię jakieś kinematografy :>

Drogą Robin Hood'a

2011-09-14T20:43:00.002+02:00

Przez tytuł nie mam na myśli okradania bogatych i dawania biednym (choć jakby tak spojrzeć na dzisiejszych polityków to sytuacja byłaby odwrotna), myślę raczej o tym, że przyszła pora na sesję w starym stylu. Jak na to, co do tej pory zdziałałem to nawet bardzo, bardzo starym...

Zdjęciami przybliżę Wam XIV w. kiedy to Będzin znajdował się dokładnie na granicy Korony Polskiej, a Czeskiej, a Czarna Przemsza płynąca nieopodal zamku wyznaczała tę granicę. Symbol Będzina - zamek zachował się do dnia dzisiejszego (choć nie całkiem kompletny - brakuje dolnego zamku) stając się w tej wiadomości lokacją mojej sesji. W pierwszej kolejności zdjęcia zacząłem robić w miejscu gdzie były drzewa znajdujące się zaraz pod murami zamku, by później przenieść się na opuszczony cmentarz żydowski u podnóża zamku. Modelem na sesji był Mariusz należący do Bractwa Rycerskiego Zamku Będzin, który przyodział strój ówczesnego łucznika angielskiego. Na taki strój w tamtych latach mogli sobie pozwolić jedynie zamożniejsi mieszczanie. Wracając do modela, rzecz jasna nie będę tu opisywać nic o oczach itd. bo z pewnością dziwnie by to wyglądało :D niemniej jednak powiem, że ów Mariusz w zanadrzu posiada łuk strzelecki stylizowany na tamte lata, który posłużył nam świetnie jako rekwizyt, upodobniając postać do angielskiego Robin Hood'a. Oprócz tego model miał przy sobie miecz, jednak już własnością Bractwa. Z Mariuszem współpracowało się świetnie z racji stosunków koleżeńskich (przy okazji dowiedziałem się sporo o zamku, dzięki!), a ponieważ lubię te klimaty z pewnością zobaczycie jeszcze kiedyś zdjęcia tego typu :)

Tonąc

2011-09-03T21:13:00.000+02:00

Czasami mam ochotę zrobić coś innego, czego zwykle nie robię, by nauczyć się czegoś czego jeszcze nie robiłem i w przyszłości móc to lepiej robić. Wtedy tego próbuję. (Tak, jest już późno kiedy to piszę :) )
Tym razem przyszła pora by spróbować nie tylko pokazać osobę, ale bardziej pokazać na zdjęciach uczucia, pewien dramatyzm.

Do takich kroków nakłoniła mnie modelka słowami "chciałabym czegoś w wodzie" - kiedy spodobał się Jej mój pomysł spróbowaliśmy. Szczerze mówiąc nawet nie spodziewałem się, że będzie chciała aż w takim stopniu wchodzić do wody w ubraniu, ale w sumie miejsce i tak było kąpieliskiem.
O ile ostatnim razem to ja pokazywałem modelce lokacje, której nie znała, tu sytuacja się odwróciła. Miejscem w który odbyły się zdjęcia była tzw. dolina Żabnik znajdująca się w Jaworznickiej dzielnicy Ciężkowice. Sercem Żabnika jest jezioro położone w środku lasu, które latem zachęca wielu do kąpania się. Zafascynowany tym pomyślałem... woda? w samym środku lasu? oho... to komary będą mieć z nas ucztę, ale okazało się, że komarów jest bardzo mało (może najadły się już plażowiczami hihi ). W każdym bądź razie malowniczość jaką oferuje Żabnik, trudno spotkać w tak nudnym miejscu jak las.

Paulina J. która zagościła na moich zdjęciach, mimo tego iż ma konto na maxmodels zdecydowanie bardziej fotografuje niż zajmuje się modelingiem. Z tego powodu było to dla Niej nowe wyzwanie - stać po drugiej stronie obiektywu. Sprostała mu bardzo dobrze - do tak klimatycznych zdjęć wpasowała się idealnie. Moim zdaniem do zdjęć w wodzie nie mogło zabraknąć makijażu... dziwne? tak - chcieliśmy aby na zdjęciach rozpłynął się on całkowicie, podkreślając tak samo jak ubranie przypadkowość znalezienia się w wodzie.

Zacząłem niewinnie - wpierw obejrzeliśmy dokładnie jezioro dookoła, zaplanowałem, które lokacje nadają się dobrze do tych zdjęć. Tak też po chwili standardowo zrobiłem pierwsze portrety, zapoznałem się ze światłem, twarzą modelki i póki ubiór Pauliny był jeszcze suchy robiliśmy zdjęcia "lądowe". Kiedy uznałem, że pora na najważniejsze zabraliśmy się do roboty :) Paulina aklimatyzowała się z wodą, za ten czas ja myślałem nad ujęciami. Po chwili wszystko już było gotowe, a zdjęcia odbyły się sprawnie. Efekt? Sami zobaczcie :)

Walka ze słońcem

2011-08-22T23:06:00.001+02:00

Deszcz... ciągle tylko ten deszcz, raczej mało znajdzie się osób, które były zadowolone, że niemalże cały lipiec w tym roku padało (może nawet nikt się nie znajdzie?). Wszak kto wziął urlop w lipcu, a nie na końcu sierpnia musi teraz zgrzytać zębami :D Niestety wakacje się kończą. Dla wielu jest to okres bólu, rozpaczy i innych negatywnych uczuć, chociaż pogoda na tę końcówkę wreszcie sprzyja, prawdopodobnie po to, żeby większość młodzieży nie popadała w depresję przed końcem wolnego :) Tak też do zdjęć wreszcie mogę korzystać w pełni z takiego oświetlenia jakie daje mi słońce - zdradliwego, uwypuklającego wszystkie niedoskonałości twarzy, (...), postarzającego itd., itd. Z tego powodu staram się unikać mocnego słońca, zwłaszcza w godzinach południowych czy też wczesno-popołudniowych. Nie zawsze jednak się da. Sesja odbyła się kiedy słońce było niestety jeszcze zbyt wysoko... no ale i na to znajdzie się jakaś rada. :)

W ferworze walki ze słońcem zacząłem od spróbowania czy rzeczywiście diabeł tak straszny jak go malują no i w rzeczy samej :) Szybko zrezygnowałem z tego pomysłu i poszukiwałem po okolicach miejsc, które kadrowo nadawałyby się idealnie, a jednocześnie znajdowałyby się w cieniu. Niemało było z tym problemów jednak znalazło się kilka takich miejsc. Ogólnie cała sesja odbyła się w Jaworznie nad jeziorem "nurków" - Orce. Nazywane jest tak z tego powodu, że jak sama nazwa wskazuje służy do ćwiczeń nurkowania. Na jego dnie zatopione są koparki i inne atrakcje aby urozmaicić podwodne życie. By dostać się w to miejsce, a właściwie nawet troszkę dalej, bo na drugie jezioro, trzeba było przejść kawałek. Za to dla takich widoków warto. Zdjęcia odbyły się nie nad samym jeziorem, a na szczycie klifów, które otaczają je dookoła. Wygląda to niesamowicie, więc kto nie był niech żałuje. Modelka o imieniu Nikola (którą gdzie tym razem znalazłem? na popularnym serwisie społecznościowym face... no) okazała się osobą, która nie wiedziała, że mamy coś tak pięknego w Jaworznie - co dla mnie było miłym zaskoczeniem, bo uwielbiam pokazywać ciekawe miejscówki :) aby dopełnić ładnego zarówno miejsca jak i modelki, ubraniem była tu niebieska suknia. Dzięki temu połączeniu po raz kolejny miałem możliwość pokazać kobiecą delikatność. Mógłbym ciągle zajmować się tego typu sesjami, gdyż pokazywanie tej delikatności na swoich fotografiach jest czymś co sprawia mi ogromną przyjemność. Zastanawiam mnie tylko jedno... czemu dziewczyny nie chodzą już za bardzo w takich sukienkach lub sukniach... czasem chciałbym urodzić się w czasach kiedy było to czymś normalnym, choć z drugiej strony... normalność tego ubioru powodowałaby, że aż tak nie zachwycałbym się nim :)

Chrzest

2011-08-19T16:34:00.004+02:00

Ci, którzy mnie znają lub czytają bloga regularnie wiedzą, że jestem chrzestnym małej Lenki :) Kiedy uczestniczyłem w obrzędzie nie mogłem niestety robić zdjęć Lence jak i samemu sobie (swoją drogą ciekawie by to wyglądało), za to robił je ktoś inny. Fotografia jednak pozwala mi stanąć po drugiej stronie i zarejestrować początek życia chrześcijańskiego danej osoby. Cieszy mnie świadomość, że kiedyś moje fotografie będzie oglądać ta osoba patrząc jak wyglądała jak była malutka, jak w Jej przypadku wyglądała cała uroczystość. Osobą, której święto prezentuję jest mała Karolinka z Będzina.

W sumie podczas całej uroczystości zrobiłem 90 fotografii, wszystkie poddałem obróbce i dostarczyłem :) Prezentuję kilka tych, które lubię najbardziej :)

Zespołem

2011-08-15T18:02:00.002+02:00

Pamiętam jak kiedyś zestresowany jechałem na pierwszą sesję, w której udział brał wizażysta - czym to nie było dla mnie... z czasem jednak człowiek przyzwyczaja się do takich rzeczy i teraz bardzo lubię gdy tyle zależy ode mnie. Każdy wkłada dużo czasu w swoją pracę, stara się jak może, by potem ostateczny efekt ich pracy zależał ode mnie. Traktuję to niczym zaszczyt, gdy wiem, że jeżeli "zmaram" to cała ich praca idzie na marne. To podnosi chęć do jeszcze większych starań.

Sesja o której dziś piszę odbyła się całą grupą. Najpierw zaczęło się od poszukiwania przeze mnie projektanta ciuchów, który w swoim zanadrzu posiadałby jakieś suknie. Tak złożyło się, że znalazłem osobę z Sosnowca, która może wykonać dla mnie takie projekty, a co lepsze współpracuje na stałe z agencyjną modelką. Oczywiście w zespole nie mogło zabraknąć Darii, która jak się okazało - współpracowała już wcześniej z modelką. Tak też ekipa przedstawiała się następująco:

- fotograf: Rafał Miętka (tak to ja :D)

- modelka: Angela Wicher

- wizażystka: Daria Wrzesień

- projektant: Adrian Kurowski

- asystentka: pojawiła się gościnnie Agnieszka, którą być może pamiętacie z naszej sesji "Oldschool"

Suknie, które przygotował Adrian pasowały do czegoś eleganckiego, stąd decyzja, aby zdjęcia odbyły się na zewnątrz pałacu Schöna w Sosnowcu, obecnie używanego jako muzeum. Niestety zdjęcia wewnątrz obarczone byłyby bardzo wysokimi kosztami, więc z racji sesji niekomercyjnej odbyły się na zewnątrz. Za to jakim zewnątrz... pałac jest bardzo zadbany, prezentuję się świetnie. Planując kadry oglądałem go tylko na zdjęciach, a w rzeczywistości okazało się, że wygląda jeszcze lepiej.

Daria przygotowała modelkę znacznie wcześniej przed naszym przyjazdem (mnie i Adriana), więc kiedy dotarliśmy na miejsce modelka przebrała się w kreacje i mogliśmy natychmiast zacząć. Modelka miała bardzo mało czasu z racji wyjazdu, stąd wszystko starałem się zrobić bardzo szybko... Sesja w pierwszej kreacji odbyła się w ciągu 30 minut, a w drugiej? Rekordowe 7 minut ;) Nie wierzyłem, że nawet w tak krótkim czasie jestem w stanie coś podziałać. Wszystko poszło zgodnie z planem, tak więc zapraszam do obejrzenia efektów naszej pracy.

Improwizacja

2011-08-11T00:12:00.000+02:00

We wcześniejszym poście pisałem, że z powodu pogody siadło mi większość pomysłów na zdjęcia i musiałem improwizować... Tym razem improwizacja nie była wymuszona, a celowo postanowiłem jej dokonać. Tak też (dla odmiany na maxmodels) znalazłem początkującą modelkę z Będzina, więc postanowiłem dać Jej szansę. Wiedziałem jaki ubiór chciałbym widzieć na Dominice - bo tak na imię ma ta dziewczyna, ale na tym wszystkim kończyła się moja wiedza. Będzina nie znam, kojarzę go tylko z jednego miejsca jakim jest zamek.

Gdy dotarłem do celu spotkałem się z Dominiką i poszliśmy w stronę centrum, żeby zobaczyć czy jest tam jakieś miejsce warte uwagi. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało dość podobnie... stare kamieniczki, niektóre odnowione, niektóre w takim stanie, że wręcz się sypią. Szukałem czegoś wyjątkowego i tak też skończyło się na tym, że... postąpiłem odwrotnie. Wykorzystałem miejsca bardzo typowe przez co zdjęcia były robione m.in. przy wózkach z biedronki, w budce telefonicznej, a kończąc na remontowanym akurat dworcu kolejowym z którego pochodzi zdjęcie rozpoczynające ten artykuł. Swoją drogą dowiedziałem się, że po godzinie 20:00 centrum Będzina jest bardzo niebezpiecznym miejscem i mało ludzi przechadza się tamtejszymi alejkami. Słuchając tego nasunęły mi się skojarzenia z horrorem o tytule "Silent Hill" gdzie po określonej godzinie zaczynały wyć alarmy, a miasto zaczęło ogarniać zło. No dobra, ale wróćmy do rzeczywistości...

Wszystko jak zawsze, na początku zaczynam od najprostszego portretu jaki tylko mogę zrobić, po to by pomału zaznajamiać się z twarzą modelki... najbardziej spodobały mi się Jej usta, są naprawdę ładne, wyjątkowe. Trzeba było kadrować tak, żeby za każdym razem było je dobrze widać. Tym sposobem obierałem właściwy kurs. Jednak na tej sesji najlepsze zdjęcia, najlepsze pomysły zaczęły pojawiać się na końcu. Widziałem coraz więcej, czułem Będzin coraz lepiej. Pogoda wreszcie była po mojej stronie, słońce ładnie świeciło, dawało bardzo ładne cienie, które też starałem się wykorzystać. Najgenialniejszym miejscem okazał się dworzec PKP. Na dworcach widziałem już tyle zdjęć, że ktoś musi się nieźle nastarać, żebym chciał obejrzeć jego zdjęcia słysząc, że robił je właśnie na dworcu. Tu jednak nawet nie musiałem wejść daleko, żeby odkryć piękne miejsce. Dookoła wszystko było remontowane i przez to zastawione, a do wnętrza dworca docierało dość mało światła przez brudne szyby. Szybko jednak znalazłem miejsce, gdzie światło padało w dość rzadko spotykany sposób, mianowicie dając światło kierunkowe, które uwielbiam. Coś pięknego. Przy okazji później brudne szyby przydały się do wykonania kilku innych fotografii. Improwizacja jaką popełniłem na tych zdjęciach daje do myślenia dość sporo. Dobrze, że nie zawsze rozplanowuję wszystkie pomysły. Jak tym razem sobie poradziłem? Standardowo zapraszam do obejrzenia moich fotografii.

Krótka bajka

2011-08-05T20:45:00.002+02:00

Dzisiaj trochę baśniowego tematu, deszczu, który tym razem przeszkodził, obróbki i cierpliwości.

Ponad rok temu udało mi się kupić sukienkę w bardzo baśniowym klimacie, "uwiodła" mnie swoją odmiennością i tym, że jeżeli modelka miałaby ubrać to do sesji w mieście to musiałaby liczyć się z dziwnym uśmiechem ludzi. Żeby dziewczyny nie katować sesja odbyła się w miejscu nieco rzadziej odwiedzanym przez ludzi. Miejsce to różniło się przede wszystkim odległością od innych obiektów, gdzie dobieram sesję. Tym razem nie musieliśmy nigdzie dojeżdżać z modelką, bo zdjęcia odbyły się 3 km od mojego miejsca zamieszkania, a w przypadku modelki na tym samym osiedlu w którym mieszka. Wszystko dlatego, że w tym miejscu znajduje się dość już zniszczony amfiteatr o charakterystycznych białych ławkach, gdzie robiłem już kiedyś zdjęcia. Amfiteatr ten osadzony jest w parku, więc przy okazji mogłem spróbować zrobić coś w klimacie leśnym co widać na fotografii otwierającej ten artykuł.

Modelką była Aneta - kolejna dziewczyna, którą znalazłem na face... no dobra, popularnym portalu społecznościowym (jak dowiedziałem się z moich źródeł będzie lepiej używać takiego określenia, żeby po raz kolejny nie robić kryptoreklamy, a przy okazji macie więcej do czytania). Jej bardzo delikatne rysy twarzy i duże oczy moim zdaniem nadawały się do takiego klimatu doskonale, więc trudno byłoby Ją pominąć w szukaniu. Jak już pisałem mieszka niemal na miejscu, więc trafiłem idealnie.

Wychodzę z domu, pogoda zapowiada się statecznie, przeszedłem może z 300 metrów, a tu deszcz. Parasol miałem, ale nie martwiłem się tym, że mnie zmoczy - z cukru nie jestem, a sprzęt schowany... gorsze było to, że większość moich planów przez tak krótki, aczkolwiek wyrazisty deszcz poległo. Może kiedyś jeszcze do nich wrócę, a tym czasem musiałem improwizować.

Problemem był tu także zniszczony amfiteatr... kiedy go pamiętałem nie był tak bardzo zniszczony jak teraz. Graffiti, które zostało tu dodane całkowicie psuje klimat tego miejsca... swoją drogą po co ktoś wysila się, żeby robić takie napisy? Tego chyba nigdy nie zrozumiem. Po co niszczyć tak ładne miejsca? Można byłoby pisać o tym felietony, ale to i tak nic nie da. Mi pozostała obróbka, obróbka i jeszcze raz obróbka. Trochę czasu minęło zanim usunąłem wszystko ze zdjęć, jednak bez tego nie miałyby one sensu w tym przypadku.

W pewnym momencie, aby modelka nie skaleczyła się o wszędobylskie szkło, zaczęła "pstrykiem" je odciągać. Uwielbiam naturalne zachowania i zawsze wyszukuję takich momentów w trakcie zdjęć, dlatego nie pozostawiłem tego obojętnie. Zdjęcie samo w sobie nie było zbyt piękne, ale od początku widziałem w nim potencjał. Z tego powodu zastanowiłem się nad obróbką, no i zabrałem się do roboty. Obróbka kosztowała mnie więcej czasu niż cała ta sesja, ale myślę, że warto było.

(Nie)ślubnie

2011-07-25T21:46:00.004+02:00

Tytuł może troszkę dziwny, bo kojarzy się hmm z nieślubnym dzieckiem(?), no ale zupełnie nie o to mi chodziło :) Ten temat został tak nazwany, dlatego że w sesji którą dziś prezentuję motywem była dawna suknia ślubna. Swoją drogą mimo wieku nadal bardzo ładna. Przez całą sesję usilnie staraliśmy się Jej nie wybrudzić i na szczęście udało się to bardzo dobrze. Ale wrócę może do samego początku...

Wcześniejszą modelkę - Sonię udało mi się znaleźć na portalu facebook (znów ta kryptoreklama), dla odmiany tutaj facebook był ostatnim elementem poszukiwania modelki. Dziewczynę, która wystąpiła na moich zdjęciach tym razem znalazłem na maxmodels, tyle że... nie posiadała tam konta. Przeglądając zdjęcia innych przypadkowo natknąłem się na osobę, która na jednym ze zdjęć zaintrygowała mnie swoją urodą. Kim Ona jest? - zacząłem się zastanawiać... chwilę później znalazłem bloga osoby, która Ją sfotografowała, tam też wyczytałem Jej imię - Joanna, a potem już z górki, szukanie po imionach profili na facebooku i ostatecznie prośba o sesję. Ciekawe czy ktokolwiek zrozumiał tak bardzo namieszany wstęp, no ale mniejsza z tym, bo zaczynam właściwą opowieść o sesji.

Miejscem tym razem był park WPKiW w Chorzowie, w którym byłem na tydzień przed sesją, aby obejrzeć najciekawsze miejsca jakie się w nim znajdują. Z racji iż modelka miała okazję wypożyczyć dawną suknię ślubną połączyliśmy te dwie rzeczy i wkrótce byliśmy w drodze do parku. Wybrałem się specjalnie w brzydką pogodę jak i dość wczesną porę, aby uniknąć wszędobylskich ludzi, którzy zapewne niszczyliby większość dobrych kadrów.

Najpierw szybki przegląd miejsc w których będą zdjęcia, zastanowienie się nad ujęciami, a potem początek sesji. Weny zaczynam nabierać zwykle po sporej ilości zdjęć, ale tu jednak było inaczej. Już na samym początku trafiłem kilka bardzo ładnych ujęć co spowodowało, że wszystko od początku układało się dobrze. Modelka o bardzo ładnych włosach i owalu twarzy pozowała świetnie, mimo że nie miała wcześniej żadnego doświadczenia. Bardzo miłe zaskoczenie jak na początek :) Miejscówek sporo, a pogoda pomału zaczynała się pogarszać, więc trzeba było przyspieszyć tempa w kilku mniej istotnych lokalizacjach i odszukać schronienia w razie deszczu. Zaczęło padać... byłem na to przygotowany - miałem parasolkę (ha!) tak więc po schowaniu sprzętu na spokojnie udaliśmy się do "schronienia", które jednocześnie było przyszłym miejscem naszych zdjęć. Był to punkt kulminacyjny sesji w którym widziałem najwięcej kadrów. Piękny krąg taneczny w stylu Rzymskim, mimo znacznie mniejszych rozmiarów budził skojarzenia z koloseum, zarówno poprzez swój kształt jak i usadowienie miejsc siedzących. Tak jak myślałem - właśnie tam udały się zdjęcia z których również byłem bardzo zadowolony. Tam też spędziliśmy najwięcej czasu z racji deszczu, który okalał cały park. Dzięki niemu na podłożu pojawiły się piękne refleksy, które wykorzystałem w ujęciach. Kiedy czas na zdjęcia pomału mijał, a byliśmy usatysfakcjonowani efektami zakończyliśmy zdjęcia i udaliśmy się w drogę powrotną.

Smyczek, struny i skrzypce

2011-06-19T18:12:00.002+02:00

Ostatnio planowałem zrobić kolejną sesję mojego ulubionego typu - pokazującą kobiecą delikatność. Lekkie, słoneczne, takie wręcz wakacyjne fotografie. W głowie miałem zaplanowane gotowe już kadry, wiedziałem, że potrzebuję kogoś ze skrzypcami, ale tak naprawdę nie znałem nikogo takiego, przez co moje wizje raczej się odwlekały. Na szczęście jak chłodny deszcz w upalne południe spadła mi dziewczyna o imieniu Sonia. Przypadkiem, oglądając w nudne dni profile ludzi na bardzo modnym ostatnio facebook'u (swoją drogą, jak zapodają nowe statystyki jego popularność drastycznie spada m.in. w Ameryce) znalazłem profil dziewczyny, która miała zdjęcia ze skrzypcami. Zastanawiałem się czy są to jej skrzypce, jak nie, byłby mały problem. Czym szybciej zagadałem i okazało się, że jest bardzo chętna na mój pomysł, a instrument należy do Niej, ma około 100 lat, gdyż dziedziczony jest z pokolenia na pokolenie. Idealnie. Swoją drogą skrzypce, a zwłaszcza tak stare mają niesamowity dźwięk. Modelka nie tylko je posiadała, ale chodziła do szkoły muzycznej, tak więc miałem okazję ich posłuchać. W planach od dawna miałem zakup skrzypiec, teraz jeszcze mocniej się w tym upewniłem.

Czas leciał i tym sposobem tydzień później spotkaliśmy się na sesji. Miejscem ładnym pod względem widoku, miejscem, w którym w wyobraźni widziałem gotowe kadry były dawne kamieniołomy w Jaworznie, a mianowicie ich górna część. Wysoko, a w oddali krajobraz leśny, to dokładnie to o co mi chodziło. Pod względem światła było pochmurnie... i tu już nie wszystko poszło z planem, bo tym razem chciałem słońca, dużo słońca, ciepły nastrój. Było nie do końca jak chciałem do chwili kiedy nagle słońce przebiło się przez chmury i nieskrępowanie zaczęło rysować cienie po powierzchni kadru. Cóż, szczęście mi sprzyja - pomyślałem i szybko wziąłem się do roboty. Po chwili można było już oglądać pierwsze efekty.

W pewnym momencie sesji widzieliśmy prawdziwego, dużego jelenia (łosia?! nie no niemożliwe, chociaż bardziej łosia przypominał) biegnącego w oddali po polach! à propos pól to panowie, którzy zajmowali się nimi zaraz obok pleneru zapraszali nas na zdjęcia na stogu siana czy też na traktorze, co tak sobie myśląc... zwłaszcza ten traktor, nie byłoby takim złym pomysłem :) wręcz odwrotnie, może to dobry pomysł na następną sesję? Myślę, że będzie mała szansa spotkania ich jeszcze raz, ale jak tylko się uda to postaram się tym razem wykorzystać sytuację, tudzież poszukać traktora i pomocnych przy sesji na własną rękę. Okazja umknęła mi przed nosem, tylko dlatego, że myślałem że żartują. Potem spotkaliśmy ich i mówili całkiem poważnie... Trudno się mówi ;) Polecam obejrzenie moich fotografii w dalszym poście -"czytaj dalej", gdyż dziś będzie ich dość sporo.

Sonia, mimo małego doświadczenia pomału otwierała się coraz bardziej na pomysły, aż w końcu widać było w jej pozach, że wczuła się w rolę. Kwestia treningu i ze zdjęcia na zdjęcie pracowało nam się coraz lepiej.

Oprócz zdjęć w tym jednym miejscu miałem zaplanowane jeszcze inne, a czas leciał nieubłaganie, tak więc wkrótce wybraliśmy się przez chaszcze do miejsca gdzie stała leśniczówka, której drabina stała się motywem moich następnych zdjęć (oraz jednego ze zdjęć otwierających artykuł).

Tu zadowoleni z efektów zakończyliśmy sesje :) Tym samym powiem, że z pewnością nie jest to nasza ostatnia sesja. Modelka chętna jest także do wszelkich innych projektów, a ponieważ mieszka blisko nie będzie żadnych problemów związanych z dojazdem.

Komunikacja miejska

2011-06-19T01:10:00.007+02:00

Trochę gubienia się, oglądanie książek o wizażu, spacerek po kamienicach. Tak pokrótce można opisać tę sesję.

Zanim jednak zacznę opis, dodam, że jest to ostatnia wiadomość, która tyczy się zdjęć, które odbyły się jakiś czas temu. Najnowsze posty będą wrzucane sukcesywnie sesja po sesji. Nie przedłużam i zapraszam do czytania.

Zaczęło się jak zwykle od tego, że ja chciałem wreszcie porządnie sfotografować kogoś w wizażu Darii, a Daria chciała porządnie pomalować kogoś do moich zdjęć :) Czym szybciej zacząłem przygotowania. Miejsce mieliśmy już mniej więcej wybrane, kamienice w Sosnowcu, blisko mieszkania mojej wizażystki. Ubiór też mieliśmy już przemyślany, także zająłem się poszukiwaniem modelki z Sosnowca. Po chwili poszukiwań znalazłem odpowiednią, napisałem do Niej, przedstawiłem plan i kilka dni później widziałem się już z Nią pod "słynnym" pomnikiem Kiepury w Sosnowcu. Poczekaliśmy na autobus, który miał nas zaprowadzić niemalże pod samo miejsce, gdzie mieliśmy przeprowadzić wizaż... w praktyce okazało się, że autobus nie zatrzymał się na odpowiednim przystanku, a my musieliśmy iść 3 km do celu. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło i tym sposobem podczas spaceru lepiej zapoznałem się z modelką, co zawsze pozytywnie wpływa na atmosferę na sesji :) Chwilę później dotarliśmy do mieszkania Darii, a przynajmniej tak czuliśmy. Wychodzimy po schodach, jesteśmy coraz bliżej, mieszkanie tuż, tuż, a tu... wieżowiec skończył się na mieszkaniu o jeden numer niżej niż szukaliśmy. Przeszliśmy do następnego, gdzie tym razem mieszkanie znaleźliśmy ;) Lada moment, i oglądałem książki, w których były różnego rodzaju sesje, skupione na wizażu nieznanego mi artysty. Za ten czas widać było coraz to lepsze efekty pracy wizażystki. Po skończonym wizażu, zadowoleni z widoku przygotowanej modelki ruszyliśmy w plener. Po chwili szukania najlepszego miejsca w kamienicy znalazłem odpowiednio urodziwą lokację, do tego umieszczoną bardzo korzystnie względem słońca, więc wreszcie zająłem się fotografowaniem. Idąc kawałek dalej znaleźliśmy jeszcze ciekawsze miejsce.. przystanek, który kolorystycznie idealnie zgrywał się zarówno z kolorem oczu jak i ubioru modelki. Nie próżnowałem w robieniu zdjęć, a tymczasem zapraszam do ich obejrzenia.

Kolorowa czerń i biel

2011-06-18T00:53:00.007+02:00

Może w tej wiadomości o moich fotografiach będzie tyle co nic, ale nie to zamierzam dziś pokazać. Blog już po samym adresie wskazuje, że ma on być głównie o portretach, dlatego trzymam się tej konwencji i pokażę moje pierwsze próby odnośnie odnawiania starych zdjęć - portretów.

Lubię bawić się w programach graficznych, lubię czasem coś zaprojektować, sprawia mi to dużo przyjemności... co prawda zdecydowanie nie tyle co sama fotografia, ale choćby i odjąć pół przyjemności z fotografowania i przenieść na grafikę wyjdzie, że jestem jej maniakiem :) Wracając do starych zdjęć, wybór padł najbliżej, czyli na zdjęcia dziadka i babci. Obejrzałem kilka starych ich zdjęć i zdecydowałem się edytować te, które najbardziej mi się podobają. Najpierw zacząłem od edycji zdjęcia dziadka. Pierwszym krokiem jaki zrobiłem było kadrowanie, proste usunięcie śladów czasu - zniszczeń, a później sedno sprawy, czyli nakładanie koloru. Dla każdej części fotografii kolor trzeba nałożyć z osobna. Zacząłem od twarzy, potem oczy, usta itd. Największy problem jest z oddaniem koloru skóry tak, żeby miała ona naturalny odcień, jednak jakoś sobie poradziłem. Drugi spory problem to włosy, gdyż trudno jest edytować ich kolor nie wpływając np. na tło. W przypadku dziadka przyznam szczerze, że średnio mi to wyszło, ale to dlatego, że robiłem to na szybko, chciałem tylko zobaczyć czy w ogóle potrafię coś takiego i... włosy całkiem pominąłem w edycji. Jak się okazało i tak myślę, że rezultaty tego nie są tragiczne. To samo zacząłem robić przy starym zdjęciu babci. Z tą różnicą, że po zobaczeniu efektów, wszelkich błędów i niedoróbek poprzedniej pracy wziąłem się za to porządnie. Poświęciłem nie 20 minut na przeróbki jak w przypadku pierwszej pracy, a już około godziny powoli i spokojnie dbając o każdy szczegół. Dzięki temu myślę, że efekt wart jest pracy, który w nią włożyłem. Postaram się aby z czasem malowanie starych zdjęć przynosiło mi coraz lepsze rezultaty.

(Nie)pogodnie

2011-06-17T20:47:00.002+02:00

Żadnych zleceń, blisko Świąt Wielkanocnych, więc mnóstwo wolnego czasu. Sezon fotograficzny się zaczynał, a ja nic, ani nie ruszałem ze zdjęciami, siedziałem w domu i marnowałem cenny czas, do tego jakoś fotograficznie "rozgrzać" się trzeba. Z tego powodu napisałem spontanicznie do koleżanki czy nie mógłbym jej porobić zdjęć... żadnego planu, miejsce wymyślone na szybko, do tego okazało się, że modelka - Paulina D. miała czas tylko w same południe, czyli o zgrozo najgorsza pora na plener ;) Trudno -pomyślałem, dam radę. Przygotowałem się w pełni, doczekałem następnego południa i wyruszyłem na zdjęcia.

Miejsce było lekką klapą, okazało się tym gorsze, że dookoła nie było praktycznie cienia... ale ponieważ Paulina zabrała ze sobą koleżankę Kingę, posłużyła mi jako asystentka. I po raz kolejny blenda! jak zwykle ratuje mnie przed niekorzystnym światłem. Użyłem jej jako osłony przed słońcem, dawała na tyle cienia, że śmiało mogłem portretować. Prezentuję trzy portrety, które wtedy zrobiłem :)

Autoportret

2011-06-17T19:59:00.001+02:00

Niegdyś artyści, aby zachować swój wygląd "na pokolenia" malowali własne autoportrety, co prawda malować nie potrafię, a do artyzmu mi daleko, ale postanowiłem, że jednak spróbuję. Modela do tego szukać nie musiałem, problemów z poszukiwaniem odpowiedniej lokalizacji także nie było ;) Wystarczyło trochę czasu.

Zabrałem się do dzieła: rozłożenie studia, pomyślenie nad oświetleniem... i tu zrobiłem odwrotnie niż zawsze. Jako źródła światła użyłem zwykłej lampki biurkowej, aby dodać nieco romantycznego klimatu do zdjęć. Takie oświetlenie jest oczywiście za słabe, ale każda róża ma swoje kolce. Skorzystałem z wyższego ISO - 400 oraz czasów rzędu 1/25 sekundy przy przysłonie 2.8. Potrafię wytrzymać w bezruchu przez taką chwilkę, także nie było to dla mnie jakąś przeszkodą. Aparat na statyw, wężyk spustowy podpięty, usiąść przed aparatem i fotografować... ostatecznie wybór i przeróbka zdjęć. Spodobało mi się kilka z czego jedno prezentuję dziś w wiadomości.

Oldschool

2011-06-17T00:40:00.005+02:00

Samochody z okrągłymi lampami na błotnikach, aparaty miechowe, tańczenie w stylu swing'owym, damy, a na nich ostry makijaż... to było to!

Po nasłuchaniu się dawnych hitów (bardzo dawnych) takich jak: In The Mood nieco wczułem się w klimacik dawnych lat. Z tego powodu razem z Darią postanowiliśmy przygotować coś w dawnym stylu.

Wszelkie rekwizyty do tego mieliśmy już w zanadrzu. Zarówno ubiór, cygaro jak i piórko w stylu dawnych wokalistek miała w zanadrzu Daria, zaś ja od siebie dodałem jeszcze stylowego Kodak'a Jiffy V.P. z 1935 roku. Dzięki temu rekwizytów nie musieliśmy długo szukać czy też specjalnie kupować. Co do modelki tu szukania także nie było, gdyż odpowiednia modelka czekała na swoją rolę wśród znajomych Darii. Była to Agnieszka, która swoją urodą pasowała do stylu tamtejszych lat, a dzięki wizażowi jaki wyczarowała Daria, modelka wpasowała się jeszcze lepiej, ba! nawet sami poczuliśmy powiew starych czasów ;)

Zdjęcia odbyły się u mnie w mini studiu. Do tej sesji użyłem czarnego tła. Oświetlenie w studiu to tradycyjnie flash, tym razem dla zmiękczenia ostrego światła przepuszczony przez duży dyfuzor za jaki robiła mi blenda. Oto efekty naszej pracy:

Podsumowanie - rok 2010

2011-06-14T21:59:00.007+02:00

Rok 2010 sporo dla mnie znaczył. Był początkiem pierwszych "porządnych" zdjęć ludzi jakie wykonałem i mimo że sesji nie było zbyt wiele, dużo się na nich nauczyłem. To one sprawiły, że zacząłem rozwijać się w tym kierunku, a fotografia stała się dla mnie nie tylko świetną zabawą, ale także pasją, pewnego rodzaju odskocznią od monotonnej rzeczywistości. Zmieniła się także moja percepcja na otaczających mnie ludzi, środowisko w którym żyję, miejsca, wspomnienia. Wszystko czuję, widzę bardziej dogłębnie niż kiedykolwiek. Dużo nauczyła mnie nie tylko praktyka, ale także czytanie wszelkich serwisów, książek, które pomogły mi w szerszym zakresie. W roku o którym piszę, zakupiłem ponadto główne elementy mojego codziennego fotograficznego wyposażenia, dzięki czemu teraz lepiej jestem w stanie zrealizować pomysły, wszelkiego rodzaju projekty i zamówienia, tym samym powodując nie tylko lepsze zadowolenie klientów, ale i samego siebie. To niesamowite uczucie kiedy fotografia udaje mi się dokładnie tak jak tego chciałem lub wręcz w sposób nieoczekiwany. Fotografii uczę się każdym nowym świtem i nie przestanę, bo wreszcie odkryłem to co lubię robić najbardziej.

Tym samym zbliżam się pomału do dnia dzisiejszego, uzupełnię jeszcze tylko kilka postów o wcześniejszych sesjach i wreszcie zacznę pisać na bieżąco, a wtedy będę mógł oddać wrażenia nie na zasadzie wspomnień, a bliskich w czasie wydarzeń.

Między kolejnymi sesjami o których pisałem we wszystkich wcześniejszych postach, wykonywałem zdjęcia przy okazji spotkań czy też zwykłych spacerów ze znajomymi lub kuzynami. Kilka z nich pokrótce opiszę i przedstawię w całej tej, tym razem długiej wiadomości. W takim razie zaczynam.

Na pierwszy rzut daję fotografie, które przedstawiają moich kuzynów. Zdjęcia te tradycyjnie wykonywałem tylko i wyłącznie przy pomocy światła zastanego - dziennego gdyż uwielbiam jego naturalność, w zasadzie nawet nie muszę tego pisać, po prostu jeżeli zdjęcia wykonuję w dzień zazwyczaj nie używam światła błyskowego, w przyszłości będzie ono z pewnością odgrywało ważną rolę, ale na tym etapie, przydaje się jedynie do doświetlenia cieni czy też jako podstawowe światło gdy brakuje dziennego. Kuzyni na sesji pozowali świetnie - jakby byli do tego urodzeni, dlatego z pewnością nie była to moja ostatnia ich sesja i w tym roku jakaś jeszcze będzie :) Mam już nawet miejsce co do tego :)

Świetną dziewczyną, której robiłem zdjęcia w roku 2010 była Monika. Pozowała przy tym dość naturalnie przez co dobrze się z Nią współpracowało. Z efektów byłem zadowolony, tak więc czym szybciej je prezentuję ;)

Ostatnim w tym poście i zarazem zaczynającym rok 2011 jest zdjęcie kolegi - Tomka, wykonane 12 stycznia tego roku u mnie w mini studiu. Fotografię tę robiłem na czarnym tle, w niemalże całkowitej ciemności, którą rozświetliłem światłem błyskowym - strobowym od lewej strony. Wytłumienie światła z prawej strony kadru nastąpiło poprzez użycie czarnej blendy, która pochłonęła wszelkie odbicia. Dzięki temu uzyskałem efekt tajemniczości na zdjęciu.

Szczerość

2011-06-14T19:43:00.011+02:00

Uwielbiam tę fotogeniczność dzieci, zawsze są szczere, nigdy nie udają, nie pozują, nie znają różnicy między złem a dobrem przez co nie muszą udawać kim są, a kim nie są, bo zawsze są sobą. Dzięki temu charakter, humor dziecka można odczytać już po oczach czy nawet mimice z taką pewnością jak osoby dorosłej, jaką znamy już od dawna, lecz bez słów "wszystko dobrze?".

Dzieci... mało jest osób, które je nie lubi, jeżeli takie są ich postawa zmienia się z czasem, na to zawsze przychodzi pora. Po to jesteśmy, by być dla kimś wzorem. Zwłaszcza gdy jest to małe, kochane dziecko. Tak też niedawno rodzina przywitała nową osobę jaką jest Lena - córka Żanety, mojej siostry. Dzięki temu rośnie mała modelka, która do aparatu wuja Chrzestnego (musiałem się pochwalić) będzie przyzwyczajona niemalże od urodzenia ;) Z chwilą kiedy piszę tego posta ma już Ona pół roku, niedługo zacznie siedzieć, a wtedy przyjdzie kolej na sesje w moim małym studiu.

Tymczasem zachęcam do obejrzenia zdjęć, które zrobiłem Jej (i nie tylko) w międzyczasie.

Jeszcze w brzuszku :)

Wszystko gotowe

2011-06-12T21:48:00.005+02:00

Dzień po sesji z Magdą przyniósł mnóstwo nowych zdjęć. W porównaniu do poprzedniej sesji, mieliśmy już przygotowane miejsce. I nie było to byle jakie miejsce, ale pub gejowski. Nie, nie pomyliłem się... Znajomy stylistki miał interes w tym, a w zamian za zdjęcia lokalu zgodził się udostępnić nam całe górne, nieczynne wtedy piętro. Było to piętro służące imprezom - tańczeniu, dzięki czemu mieliśmy dostęp do oświetlenia skupiającego się w jednym miejscu, a także do licznych rekwizytów. Na sesji praktycznie nie korzystałem z oświetlenia błyskowego, a jedynie ciągłego, które było na wyposażeniu pubu. Dzięki temu efekty jakie daje dane światło mogłem widzieć nieustannie, co umożliwiło mi lepsze wykorzystanie go. Wizaż przygotowała Daria W. z którą nawiązałem stałą współpracę, a stylistka Milena na trzy różne sposoby ucharakteryzowała wygląd modelki, którą tym razem była Karina. Okazało się, że ta niepozornie wyglądająca dziewczyna genialnie nadaje się do tego typu sesji, do tego świetnie pozuje, przez co byłem bardzo zaskoczony/zadowolony z efektów współpracy z Nią. Martwiło mnie jedynie miejsce w jakim jestem, dziewczyny mogły czuć się pewnie, ja nie bardzo :) dobrze, że byliśmy na piętrze na którym nikogo prócz nas nie było, gdyż nic i nikt nam nie przeszkadzał. Pozwoliło to lepiej skupić się na samych zdjęciach. Z efektów sesji jestem bardzo zadowolony, dlatego że nie często udaje mi się znaleźć w tak ciekawym miejscu. Zachęcam do obejrzenia zdjęć.

Nowa era

2011-06-12T20:04:00.005+02:00

Czas leciał i zanim się spostrzegłem dzięki uprzejmości Sabiny udało mi się poznać Darię W. - zdolną wizażystkę, studentkę Warszawskiej Szkoły Charakteryzacji Filmowej. Również i Ona pociągła za sobą kolejną osobę - Milenę, pasjonatkę mody i wszelkiego rodzaju stylizacji, która zgodziła się użyczać ubiorów do naszych sesji. Spotkaliśmy się wszyscy w kawiarence, aby ustalić plany na najbliższe dwie sesje w weekend, które wkrótce wykorzystaliśmy.

Pierwszym owocem naszej współpracy była sesja Magdy, która odbyła się w Sosnowcu. Miejsca nie mieliśmy, wiedzieliśmy tylko, że gdzieś w Sosnowcu, jednak udało się tym razem obyć bez dokładnych poszukiwań, bo temat sesji był dość szeroki - vintage, a więc nie potrzebowaliśmy do tego jakiegoś szczególnego miejsca. Po ubraniu i pomalowaniu modelki przyszła kolej na mnie. Był już listopad, szybko się ciemniło, więc trzeba było wykorzystać czas jak najlepiej i tak też nie zrzędziliśmy co do miejsca tylko zabraliśmy się za zdjęcia. Początkowo gdy było całkiem jasno mogliśmy pozwolić sobie na więcej. Z czasem jednak mała ilość światła wymusiła korzystanie z lampy błyskowej, którą dodatkowo wspomagałem blendą. Mimo tego właśnie z tych zdjęć byłem bardziej zadowolony, dlatego pokażę je jako pierwsze.

Katowice z innej perspektywy

2011-06-10T17:19:00.004+02:00

W czasie oglądania profili na maxmodels znalazłem dziewczynę imieniem Sabina, która wtedy jeszcze chodziła do mnie do szkoły. W opisie miała "chcę czegoś delikatnego", szybko to wykorzystałem, bo lubię tego typu sesje i tak też krótko po tym odbyła się nasza sesja.

Wybór padł po raz kolejny (i to z rzędu) na Katowice, tylko, że tym razem sceneria zmieniła się o 180 stopni. Zamiast zatłoczonego miasta, budynków itd. zdjęcia zrobiliśmy nad jeziorem, a właściwie trzema jeziorami - "Trzy Stawy". Jest to dokładnie to samo miejsce gdzie sesje robiłem Paulinie. Lubię je z tego względu, że można delikatność pokazać tam na wiele sposobów, na co pozwala różnorodność scenerii. Wszędzie zielono i niebiesko, tu mostek nad wodą, tu trybuna, gdzieniegdzie ławki, a w oddali psujące klimat miasto. Oczywiście wszystko zależy od kadru i nie jest go wcale trudno unikać, także miejsce polecam. Sabina okazała się być dobra jak na początkującą modelkę dzięki czemu współpraca szła bardzo dobrze, a dzięki ciągłym rozmowom i przyjaznej atmosferze sesja udała się bardzo dobrze. W takim razie kończę nawijanie i przedstawiam efekty swoich prac.

Krótko i na temat

2011-06-09T23:14:00.005+02:00

Kolejny tydzień przyniósł kolejną sesję, również w Katowicach. Tym razem pod strzechy (chyba raczej nie powinienem stosować tego określenia do ludzi) trafiła Magda B. Łukasz przygotował ją pod względem wizażu. Sesja trwała dość krótko i tylko w samym centrum, jednak wszystko poszło bardzo sprawnie i wyrobiłem z kilkoma ciekawymi kadrami. Na dziś w sumie tylko tyle opisu - i tak krótko miałem opisywać te pierwsze notatki, ale jednak myślę, że aż tak źle nie jest :)

I pomału ruszyłem...

2011-06-06T18:25:00.003+02:00

I pomału ruszyłem... to właśnie po sesji Pauliny założyłem konto na portalu www.maxmodels.pl, (odrobina kryptoreklamy nie zaszkodzi ^^), dzięki temu zaczęły się pierwsze sesje. Co prawda, nie były one tak częste jak liczyłem, ale w końcu nadchodziły już chłodniejsze dni, a więc i sezon fotograficzny pomału się kończył.

Sesja, którą właśnie przedstawię była dla mnie sporym skokiem do przodu, sporym postępem, dlatego że wtedy po raz pierwszy do sesji modelkę przygotowywał dla mnie wizażysta Łukasz. Do tego modelką nie była żadna koleżanka, ani nawet zwykła dziewczyna chcąca zdjęć, a Daria K. z agencji Aquarius, która notabene miała dość spore osiągnięcia, mianowicie była I-vice Miss Foto 2010, a także finalistką Wyborów Miss Polonia Opolszczyzny 2008. Opolszczyzny? no właśnie i tu też kolejny fakt, który mnie zaskoczył. Modelka specjalnie przyjechała z Opola, znajdującego się prawie 2 godziny drogi stąd, bym zrobił jej zdjęcia? Brzmiało to wręcz niemożliwie. Bałem się, że atmosfera na sesji nie będzie zbyt fajna przez typowe stereotypy modelek, o których słyszałem, ale tu okazało się całkiem inaczej i dzięki przyjaznej atmosferze dobrze się czułem fotografując, co znacznie wpłynęło na rezultaty :)

Jakby tego było mało, to była także pierwsza sesja do której użyłem blendy, aby dodatkowo doświetlić twarz modelki. Pogoda dopisała, gdyż uwielbiam portretować w pochmurne dni. Właśnie wtedy światło jest bardzo miękkie i delikatnie "otula" twarz modelki, dzięki czemu na fotografiach nie ma ostrych cieni. Używając srebrnej blendy efekt ten był jeszcze lepszy, tak więc każdemu początkującemu fotografowi polecam jej kupno.

Początkowo zdjęcia odbywały się w samym centrum Katowic, przy bardzo urokliwym, starym autobusie.

Z czasem przenieśliśmy się gdzieś dalej, na alejkę gdzie co ciekawe stał sobie samotnie fotel, który okazał się świetnym rekwizytem do zdjęć.

Po pewnym czasie zadowolony z efektów zakończyłem zdjęcia. Przez całą sesję towarzyszył mi także Kamil W. który kręcił backstage z sesji, do którego obejrzenia zachęcam.

Trochę streetu

2011-05-31T22:28:00.001+02:00

Tym razem przedstawię tylko jedno zdjęcie, opisu tez jakoś specjalnie nie będzie. Jest to fotografia dzięki której dostałem wyróżnienie w Jaworznickim konkursie fotograficznym rok temu :) Styl dla odmiany typowo uliczny.

Pewnego dnia

2011-05-30T21:37:00.009+02:00

A teraz opowiem historię o dziewczynie, która nigdy nie lubiła gdy robiło się jej zdjęcia, mowa o mojej kumpeli Paulinie ;) Gdziekolwiek bym z nią nie spacerował jak próbowałem robić zdjęcia efekt był taki:

Jak widać czasem miało to swoje uroki, no ale cóż... czasem :) ale... pewnego pięknego, letniego dnia, kiedy miasto witała piękna, letnia pogoda żył sobie pewien książe, a z nim smok, a nie, to inna historia... no dobra, jeszcze raz. Otóż pewnego pięknego, letniego dnia, kiedy miasto (...) itd itd. Paulina zgodziła się na zdjęcia. Jeżeli jeszcze nie zrezygnowałeś/łaś z czytania przez moje denne żarty to dodam, że w zasadzie dopiero po roku na poważnie się zgodziła (do tego sama mi to proponując!) co dla mnie było sporym zaskoczeniem. Wszystko jednak nie było tak całkiem różowe dlatego, że bezsensownie uparłem się, że sesje z modelkami zacznę robić dopiero po sesji z Nią, do czego nawiązuję? do tego, że notabene do tego czasu nie zrobiłem ani jednego zdjęcia modelce, przez całe te wakacje tym samym je marnując. Zdjęcia Pauliny zrobiłem dopiero w sierpniu. Cóż mój błąd, spory błąd. Czas naglił, a fotograficzną przygodę (wiem, brzmi to tandetnie) przydałoby się jakoś zacząć, ale o tym już w następnych postach. W każdym bądź razie fakt, że wreszcie miałem okazję wypróbować na niej swoje siły i wreszcie choć pozornie jakoś ruszyć. W takim razie, nie narzekam, nie przedłużam za to zachęcam do obejrzenia tychże zdjęć :)

Oczywiście reszta jak zwykle po kliknięciu czytaj dalej :)

Z tymi zdjęciami wiąże się jeszcze jedna historia... Za czasów kiedy nie miałem jeszcze lustrzanki cyfrowej zdjęcia wykonywałem telefonem komórkowym, dlaczego o tym tak nagle wspominam? a dlatego, że wcześniej, w identycznym miejscu, z identyczną osobą udało mi się zrobić kilka zdjęć (oczywiście też po długich namowach), a co najlepsze jedno zdjęcie zrobiłem bardzo podobnie... po to by je odtworzyć :) i właśnie tę fotografię także chciałbym pokazać. Porównajcie sami :)

Dawniej:

Dziś:

Ślubne początki

2011-05-28T22:04:00.004+02:00

W drugim poście na tym blogu pokażę zdjęcia, które zrobiłem po ślubie cywilnym Małgorzaty i Łukasza, znajomych z podkarpackiego Przeworska. Młodzi nie planowali sesji plenerowej, ale udało mi się wyciągnąć ich na krótki plenerek w parku, nieopodal urzędu stanu cywilnego. Mimo, że sesja odbyła się krótko, zdjęcia są, a młodzi byli z nich bardzo zadowoleni :) W ten dzień popełniłem jeden zasadniczy błąd... to, że pokazałem im i o zgrozo dałem zdjęcia bezpośrednio z aparatu, bez przeróbek. Cóż w końcu znajomi, no ale niestety takie prace, w dodatku w trakcie ślubu fotografowane na minusowym EV* zostały potem przekazane po całej rodzinie pary, która dostała je w tak kiepskim stanie. Ponoć im to wystarczyło, no ale dla mnie to jednak trochę wstyd. Następnym razem nie dam się nabrać na te wszystkie "ale proszę!".

* nie posiadałem jeszcze wtedy zewnętrznej lampy błyskowej, więc jakoś radzić sobie musiałem, oczywiście mogłem użyć wbudowanej lampy, ale o słabej jakości jej światła można pisać eseje.

No to startujemy :)

2011-05-28T20:37:00.015+02:00

Cześć! (hmm a może jak na pierwszy post lepiej byłoby powiedzieć witam?). Zakładam tego bloga, gdyż zwykłe metody prezentacji zdjęć są trochę zbyt nudnawe :) Chciałbym ponadto móc opisać czy np. wydarzyło się na sesji coś ciekawego, może czasem dać wskazówki, pokazać czego się nauczyłem na sesji (na moich błędach lepiej uczy się niż na swoich :D ) tak więc zamieszczone tu zdjęcia będą oprawiane dodatkowo tekstami. W tym poście zamieszczę bardzo mało tekstu, z tego względu, że ma on na celu zaprezentowanie moich najwcześniejszych prac. Następne będą pokazywać sesje, które odbyły się stosunkowo niedawno i tak aż do dnia dzisiejszego :)

Pierwsze zdjęcia jakie prezentuję pochodzą z sesji Kamila i Joanny. Prezentuję je najpierw gdyż 3 pierwsze zdjęcia zostały wykonane wtedy kiedy nie posiadałem jeszcze aparatu cyfrowego, a fotografowałem analogowym Canonem Eos 650, który swoją drogą był ważnym, historycznym modelem dla Canona. Świetna maszyna. Niestety zdjęcia te zostały bardzo słabo zeskanowane w laboratorium - już lepiej byłoby zeskanować je samemu z negatywu. Sesja odbyła się ponad 2 lata temu na starej cementowni w Jaworznie, a raczej tym co po niej zostało...

Tu już cyfrowo i w Katowicach :)